Μία βραχεία αναδρομή στην Ιστορία για να δούμε πότε πρωτοαπασχόλησε η αλλεργία τους θεράποντες Ιατρούς και αν είναι τόσο σύγχρονη νόσος όσο πιστεύουμε.

Ο Ιπποκράτης με τον κουνιάδο του Πολύβο απαλλάσσει από τις θρησκευτικές προκαταλήψεις για την αιτιολογία των νόσων, δεχόμενος την αρχή των φυσικών αιτιών, την οποία στηρίζει στη θεωρία του περί των χυμών του ανθρώπινου οργανισμού, της χολής, του φλέγματος, της μέλαινας χολής και του αίματος. Η θεωρία αυτή αποτελεί τη θεμελιώδη βάση για 15 αιώνες της αιτιολογίας και παθολογίας των νόσων. Εθεωρείτο ότι το καθορισμένο μείγμα αυτών των χυμών αποτελεί και τη βάση της ιδιοσύστασης του ατόμου. Έτσι η σωστή αρμονική μύξη αυτών, η Ευκρασία , παίζει τον εγγυητή της υγείας, ενώ στη Δυσκρασία έχουμε τη νοσηρή επικράτηση ενός έναντι των άλλων υγρών του σώματος. Τέλος εμφανίζεται και ο όρος ιδιοσυγκρασία , από τις λέξεις συγκεράννυμι (μιγνύω) και ίδιος (δηλαδή ιδιάζων) και τοποθετείται μεταξύ ευκρασίας και δυσκρασίας. Σημαίνει δε ότι το άτομο φέρει ένα ιδιόρρυθμο μείγμα των χυμών του, το οποίο δεν μπορεί να οδηγήσει σε νοσηρά συμπτώματα από μόνο του, αλλά ήδη παρουσιάζει απόκλιση από τη φυσιολογική κατάσταση υγείας και δια μέσου αυτής μπορεί να πυροδοτήσει κάτω από άλλες ειδικές φορτίσεις ή κάτω από άλλες ειδικές καταστάσεις τέτοια νοσηρή αντίδραση, άγνωστη για μεγάλο ποσοστό των συνανθρώπων του. Έτσι έχουμε εδώ την πρώτη αιτιολογική εξήγηση της αλλεργικής αντίδρασης.

Βρίσκουμε την πρώτη χαρακτηριστική περιγραφή της ιδιοσυγκρασίας στην Τετράβιβλο του Πτολεμαίου (μεταξύ 85-160μ.Χ.). Εδώ χαρακτηρίζεται ως γενική αφύσικη ετοιμότητα άμεσης και έντονα αυξημένης αντίδρασης, την οποία φέρει ο άνθρωπος από τη γέννηση του σ' όλη τη ζωή του, χωρίς να αποτελεί διαρκή ή μόνιμη νοσηρή κατάσταση του οργανισμού, απλά μόνο μια ιδιαίτερη μορφή ετοιμότητας άμεσης αντίδρασης. Εδώ περιγράφεται η σχέση της ιδιοσυγκρασίας με το ατμοσφαιρικό περιβάλλον, η δραματική πορεία της αντίδρασης, ότι είναι καθαρά σωματική αντίδραση και τέλος ότι αποκτάται με τη γέννηση και δεν φαίνεται να χάνεται στην πορεία της ζωής του ατόμου.

Όπως φαίνεται, η αλλεργική αντίδραση απασχόλησε ήδη τους αρχαίους ημών προγόνους τόσο έντονα όσο απασχολεί και εμάς τώρα.

Επιμέλεια κειμένου: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΡΙΣΟΥΛΗΣ - Αλλεργιολόγος

top